บาร์เอธ์ รอบที่ 12: ความน่าจะเป็นไม่ใช่ความรู้สึก

การคำนวณเงียบของความเคลื่อนไหว

ฉันมองการแข่งขันด้วยเครื่องมือวัด—not ด้วยอารมณ์ บาร์เอธ์ รอบที่ 12 ไม่ใช่การแสดงอันตระการ—แต่คือระบบที่เปิดตัวแบบเรียลไทม์ 35 เกม—เสียงร้องไร้สาระ เพียงพิกัด: เปอร์เซนต์ประตู/นาที, เกณฑ์แรงกดดัน, และโครงสร้างป้องกันที่สมดุลกับเอนโทรปี

อัลกอริธึมที่ชนะ

โวลเทอรัลดอนดา vs อาราไว สิ้นสุดด้วยคะแนนเสมอ—ไม่ใช่เพราะโชค—but เพราะค่า xG เคลื่อนมาพบกันที่ .97 มินาอูโร อเมริกา พัง Minasgiras? มิใช่กำลัง—แต่ค่า xG เพิ่มเป็น 2.4 ในขณะที่ xGA ลดลงเหลือ .30 โมเดลไม่ได้เดา; มันคำนวณ

การกลับตัวในยามดึกคือจุดข้อมูล

เมื่อเวลา 00:35 เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม، วิลาโนเวียโจมตี อาราไวผ่านการหลอกหลอนในช่วงหยุดเกม—ชัยชนะเกิดจากการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบ—not จากความกล้าหาญ ไรโม’ การยิงจบของเขากับอาราไว? เพียงหนึ่งแอ๊บจาก xG .68—ไม่มีการเฉลบาย เพียงความแม่นยำ

สภาพแวดล้อมไม่มีอยู่คงที่

บาร์เอธ์ไม่ใช่มหาศาลแห่งดาว—it เป็นตาข่ายแห่งความน่าจะเป็น โดยแม้แต่คะแนนเสมอ ก็คือผลลัพธ์รอการประเมิน เฟไอโรเวเรีย vs เฟอรฺโรเวีย? เสมอกันเพราะโครงสร้างป้องกันสมดุลด้วยเอนโทรปี—notเพราะความเหนื่อย

หากโมเดลบิดเบี้ยว?

ถามตัวเอง: เมื่อใดครั้งสุดท้ายคุณเห็นทีมแพ้อย่างไร้คะแนน? เมื่อใดครั้งสุดท้ายคุณเห็นหนึ่งชนะโดยปราศจากเสียงร้อง?คำตอบไม่อยู่บนสนาม—itอยู่ในบ็อกซ์สกอร์