เมื่อปัญญาประดิษฐ์พยากรณ์ผิดพลาด

เขาไม่รู้

มันเป็นตีสองยามในบลูมสเบอรี—ฝนกระทบหน้าต่าง—เมื่อฉันเลื่อนข้อมูลการแข่งขันจากดอร์มุนด์ที่ชนะโมนาโก 2-1 โควัชยืนอยู่บนเวทีน ตอบคำถามเกี่ยวกับใบเหลืองครั้งที่สอง เสียงของเขาไม่สะท้อนด้วยความโกรธ; มันสะท้อนด้วยความเงียบ

“เขาไม่รู้” เขากล่าว “ใบเหลืองสองใบหมายถึงการระงับอัตโนมัติ” แต่เขาไม่ได้วางน้ำหนักของช่วงเวลานั้น—ช่วงเวลาหยุดหายหลังใบแดงกระพริบ

สิ่งที่ข้อมูลเห็นเราไม่มี

ฉันเติบโตมาได้ยินเรื่องราวจากแม่ของฉัน: ในเดลี เมื่อเด็กคนหนึ่งพลาดเสียงนกหวีดวงสุดท้ายบนสนาม เธอไม่ร้องไห้เพื่อเกียรติ—เธอร้องไห้เพราะใครบางคนลืมจับมือเธอ

ในการวิเคราะห์ข้อมูล เราปรับให้มีประสิทธิภาพ แต่นี่? เราปรับให้มนุษยธรรม

โมเดลของโควัชเข้าใจผิด—ไม่ใช่เพราะขาดโค้ด—but เพราะมันทำไม่สามารถสัมผัสความเศร้าเงียบที่อยู่ใต้ตาของเขาขณะมอง球员เดินจากไปคนเดียว

เกมนี้ไม่มีชัยชนะจากสถิต

ไม่ใช่การแข่งขันทุกเกมจะจบลงด้วยถ้วยรางวัลบางเกมจบลงด้วยความเงียบ—and ความเงียบนี้พูด louder กว่าตารางคะแนนใดๆ ฉันใช้ R เพื่อกำหนดนาทีแห่งการพักผ่อน Python เพื่อลองตามหยดน้ำก่อนพักครึ๋ง เครื่องจักรเรียนรู้ลายละเอียด—but ไม่มอบเรียนรู้ว่าจะฟัง